Tα παιχνίδια που χάσαμε

Όλοι μας τα είχαμε παίξει και όλοι μας ήμασταν χαρούμενοι παίζοντας αυτά τα παιχνίδια στα σοκάκια του νησιού μας. Φυσικά είχαμε και τους «εχθρούς» ηλικιωμένους που μας φώναζαν επειδή η χαρά μας ακουγόταν σε ολόκληρη την γειτονιά.

Πλέον αυτοί οι ήχοι σώπασαν από το νησί μας και δεν πρόκειται να γυρίσουν ποτέ ξανά όσο και αν το θέλουμε. Αυτή η «χαρά» χάθηκε και μαζί με αυτήν χάθηκαν και σχεδόν «τα πάντα».

Ένα ΓΙΑΤΊ, πάντα και όλους θα μας τρώει μέσα μας αλλά για πόσο; Για τα επόμενα 40 χρόνια περίπου από τώρα, που θα χαθούν και οι τελευταίοι με αυτές τις μοναδικές αναμνήσεις.

Αν δεν μπορούμε να μάθουμε στα παιδιά μας ξανά αυτά τα παιχνίδια γιατί δεν θα τα παίξουν ποτέ. Aς τους μάθουμε τουλάχιστον να αγαπάνε όπως αγαπούσαμε εμείς τότε. Χωρίς ίχνος εγωισμού και αφήνοντας ανοιχτές τις πόρτες, ίσως όχι του σπιτιού μας(όπως τότε), αλλά σίγουρα της καρδιάς μας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here